Lumìn au Sucursu
 
   Quéle séie quande finisce  Zügnu
e braghétte cürte e vòggia de zügà
tütti a curì cun i stupìn in pügnu
vèrsu u Sucursu pè falu ilüminà.
   Sü de cursa intu vièlu in mèzzu ae uive
mèntre u su u se va a cacià in mèzzu au mà,
cuntènti de rie, de respià, de vive
anémmu au campusantu da ilüminà.
   U primmu cu l’ arive u cògge i lumìn,
mèntre l’atru u vèrse l’öiu de uive
e poi u tèrsu u tage i stupìn,
cuscì u i asènde l’ ürtimu che arive.
   Travàggiu alégru pé digerì a séina:
i saiàn de ciü quelli de véi o d’ancö?
I nou diàn quandu sciùrtan da nuvéina
s’émmu vintu nuatri in saccu de faxö.
   Óuva anémmu che cuminse a fa scüu,
ma quei föghi chi volan in sü e fòsse
e i se crédan d’èse ratti-penüi,
i sun ànime ch’i scappan da e össe ?
   E tütti a scapà a chi cure ciü fòrte,
chi arive pé primmu a e cà de Funtòna,
cu’ cü stretto e na pòia d’a mòrte,
ma puéilu cuntà ai fanti de Galòna! 
 
Fontona, Santuario del Soccorso, 2 luglio 2015

(*) Menzione d'onore alla prima edizione del Premio San Bernardino alle ossa - La Milano Gotica