Erba persa      Téivu baxòu a dritta téivu baxòu a revèrsa, ma sulu a Còlla de Gritta ho respiòu quell’ erba pèrsa.    D’alua nu ho capìu ciù ninte ho missu a testa ‘n du paiö’ e ho respiòu sciue tinte chi galezàn drèntu a u cö.    Anche u savù du purpetùn u me ricorde u tö facìn e mé sèntu cùmme ‘n carbùn lasciòu fumà drèntu a u camìn.    Da Levàntu finn-a Sèsta fémmu a mênu du baxeicò che’ u péstu u se fà cu’ a persa: i dìxan ch’u fa bèn au cö. L’èrba persa mé amù a prufűmme a mé vita che a se ascâde au tö su cun àia vìva e pulìta.   Fontona, maggio 2019